Arjen van der Schaaf: ‘Do moatst skilderje watsto sjochst’

Arjen van der Schaaf had jarenlang gewerkt als directeur van een middelgroot aannemersbedrijf. Na al die jaren van vergaderingen, projecten en reizen vond hij het wel genoeg. Tijd voor zichzelf en tijd voor andere dingen. Een daarvan is het schilderen. Nadat een kennis hem op dit idee had gebracht, begon Arjen stilletjes met de nieuwe hobby. Hij probeerde eens wat op het doek te krijgen en verdiepte zich ondertussen in de edele kunst van het schilderen. Handige tips en adviezen vond hij op internet, maar zijn ontwikkeling stagneerde. “Ik die yn it begjin alles op eigen kracht, mar doe rûn ik wat fêst en kaam net fierder. Ik hie ‘sturing’ noadich.” 

De volgende stap in zijn nieuwe carrière kwam van De Foudgumse School, een kleine schildersacademie in het dorp Foudgum, tussen Dokkum en Holwerd. Een perfecte plaats om ruim te leren denken. Zover het oog reikt niets anders dan weilanden, kerktorens en in de verte de zeedijk. Daar kreeg Arjen vijf jaar lang individuele les en leerde hij om zijn eigen vaardigheden te ontdekken en te ontwikkelen. “It giet om de keunst fan it waarnimmen. Do moatst skilderje watsto sjochst.”

Anders kijken

Schilderen wat je ziet, klinkt gemakkelijker dan het is. Een schilder moet oog voor details hebben en op een andere manier leren kijken. Met koffiekopjes en schotels op de tafel legt Arjen uit hoe een schilder naar dingen leert te kijken. “Do moatst nei de romtes tusken de dingen sjen en dy romtes skilderje. Do moatst flekken en foarmen sjen en besykje dy op it doek te krijen.” Naast vlekken en vormen zijn kleuren en licht van belang om diepte in een schilderij te krijgen. 

Aan de hand van een portret van zijn zoon laat Arjen verder zien hoe hij een schilderij opbouwt. Het begint met een paar vlekken en stapsgewijs werkt hij deze vlekken uit tot het eindresultaat. Arjen schildert heel veel verschillende onderwerpen, van landschappen en stillevens tot portretten van beroemdheden. Daarnaast maakt hij ook portretten van overleden personen voor de familie. “Se jouwe my dan in foto en wolle dat ik dêr in skilderij fan meitsje. Yn in skilderij sit faak mear emoasje as yn in foto.” Vrijwel alle schilderijen die Arjen maakt, houdt hij echter zelf, omdat ze voor hemzelf een speciale betekenis hebben. Het schilderij van het wasrek met drogende handdoeken dat in de woonkamer hangt, wordt daarom ook niet verkocht. “Dizze doch ik noait fuort. Dit is it waskrek fan ús mem.”

Naast televisie

Hij zet een nieuw schilderij vaak naast de televisie in de woonkamer, zodat hij er regelmatig naar kan kijken en kan beoordelen of er nog een extra likje verf nodig is. “Ik kin wol in oere nei in skilderij fan mysels sjen. At ik oan it skilderjen bin, ha ik fierder neat oan ‘e kop. Ik sit der dan hielendal yn.” Na heel lang kritisch kijken en misschien nog wat kleine aanpassingen is een schilderij af en laat Arjen het zoals het is. Niet meer aankomen. Niets meer aan doen. “Op in gegeven momint moat je ophâlde, je kinne it ek ferknoeie.”
arjenvanderschaaf.nl