Een lichamelijke beperking hoeft niet het einde te betekenen van sportieve ambities. Edwin ter Steege bewees het zelf als rolstoelrugbyer en handbiker. “In een rolstoel moet je heel veel dingen opnieuw leren. Sport kan daarbij een fantastisch middel zijn.”
Edwin was negentien toen hij, als cios-student, met de racefiets op een auto botste en een dwarslaesie opliep. De rolstoel waarin hij terechtkwam weerhield hem er niet van zijn studie af te ronden. “Na acht maanden revalidatie heb ik mijn diploma gehaald en sindsdien ook altijd gesport en in de sportsector gewerkt.”
Tegenwoordig is de Ureterper docent bewegingsagogie op het cios Heerenveen/Leeuwarden, daarvoor werkte hij bij Revalidatie Friesland in Beetsterzwaag en Gehandicaptensport Nederland. Tussen dat alles door richtte hij met een aantal vrienden het rolstoelrugbyteam in Beetsterzwaag op, werd international en speelde zo vier WK’s. Later kwamen daar nog Nederlandse titels als handbiker en een WK-deelname in die discipline bij. “De Paralympische Spelen van Rio de Janeiro heb ik helaas niet gehaald, omdat mijn klasse van het programma verdween.”
Als docent leert hij studenten om mensen met een beperking te helpen bij de revalidatie. “Sport kan een fantastisch middel zijn om stappen vooruit te zetten. Kijk bijvoorbeeld naar de mensen om je heen die in een soortgelijke situatie verkeren. Als je iemand ziet die al tien jaar hetzelfde heeft als jij, maar veel meer kan, dan heb jij geen excuus meer om te zeggen dat je het niet kunt. Dat geeft een enorme stimulans en ook nieuw perspectief. Mensen leren op die manier dat ze dingen toch kunnen.” Denken in mogelijkheden is voor Edwin altijd heel belangrijk geweest. “Als je op die manier naar dingen kijkt, kun je veel creëren.”
Soms betekent dit dat gevoelsmatige grenzen overschreden moeten worden. Vooral bij kinderen is dat nog weleens lastig. “Ouders of opvoeders zijn vaak heel voorzichtig met een kind. Uiteindelijk kan dat afhankelijk gedrag en passiviteit opleveren, terwijl dat helemaal niet hoeft.” In zijn klas heeft Edwin altijd een voorbeeld voor zijn studenten. “Toen ik twaalf was, was ik bij wijze van spreken al dertig keer uit een boom gevallen. Een kind met een lichamelijke beperking heeft die ervaring niet. Dan moet je hem of haar op een andere manier laten ontdekken wat de limiet is.”
Sport is bovendien een prachtige sociale katalysator. “Als je een jaar gerevalideerd hebt, moet je een nieuwe sociale omgeving opbouwen. Dat lukt niet als je vervolgens alleen maar thuis gaat zitten. En kun je niet werken, dan is een paar keer per week sporten ook een prachtige dagbesteding.” Sporten voorkomt een mogelijke sleur, aldus Edwin. “Het is bovendien heel belangrijk om ervoor te zorgen dat je niet nog meer fysieke problemen krijgt. Bij een gebrek aan beweging kan dat gebeuren. Kijk dus niet naar wat niet kan, maar focus je op de mogelijkheden die je wel hebt. Op die manier haal je veel meer uit het leven.”
Edwin was negentien toen hij, als cios-student, met de racefiets op een auto botste en een dwarslaesie opliep. De rolstoel waarin hij terechtkwam weerhield hem er niet van zijn studie af te ronden. “Na acht maanden revalidatie heb ik mijn diploma gehaald en sindsdien ook altijd gesport en in de sportsector gewerkt.”
Tegenwoordig is de Ureterper docent bewegingsagogie op het cios Heerenveen/Leeuwarden, daarvoor werkte hij bij Revalidatie Friesland in Beetsterzwaag en Gehandicaptensport Nederland. Tussen dat alles door richtte hij met een aantal vrienden het rolstoelrugbyteam in Beetsterzwaag op, werd international en speelde zo vier WK’s. Later kwamen daar nog Nederlandse titels als handbiker en een WK-deelname in die discipline bij. “De Paralympische Spelen van Rio de Janeiro heb ik helaas niet gehaald, omdat mijn klasse van het programma verdween.”
Als docent leert hij studenten om mensen met een beperking te helpen bij de revalidatie. “Sport kan een fantastisch middel zijn om stappen vooruit te zetten. Kijk bijvoorbeeld naar de mensen om je heen die in een soortgelijke situatie verkeren. Als je iemand ziet die al tien jaar hetzelfde heeft als jij, maar veel meer kan, dan heb jij geen excuus meer om te zeggen dat je het niet kunt. Dat geeft een enorme stimulans en ook nieuw perspectief. Mensen leren op die manier dat ze dingen toch kunnen.” Denken in mogelijkheden is voor Edwin altijd heel belangrijk geweest. “Als je op die manier naar dingen kijkt, kun je veel creëren.”
Soms betekent dit dat gevoelsmatige grenzen overschreden moeten worden. Vooral bij kinderen is dat nog weleens lastig. “Ouders of opvoeders zijn vaak heel voorzichtig met een kind. Uiteindelijk kan dat afhankelijk gedrag en passiviteit opleveren, terwijl dat helemaal niet hoeft.” In zijn klas heeft Edwin altijd een voorbeeld voor zijn studenten. “Toen ik twaalf was, was ik bij wijze van spreken al dertig keer uit een boom gevallen. Een kind met een lichamelijke beperking heeft die ervaring niet. Dan moet je hem of haar op een andere manier laten ontdekken wat de limiet is.”
Sport is bovendien een prachtige sociale katalysator. “Als je een jaar gerevalideerd hebt, moet je een nieuwe sociale omgeving opbouwen. Dat lukt niet als je vervolgens alleen maar thuis gaat zitten. En kun je niet werken, dan is een paar keer per week sporten ook een prachtige dagbesteding.” Sporten voorkomt een mogelijke sleur, aldus Edwin. “Het is bovendien heel belangrijk om ervoor te zorgen dat je niet nog meer fysieke problemen krijgt. Bij een gebrek aan beweging kan dat gebeuren. Kijk dus niet naar wat niet kan, maar focus je op de mogelijkheden die je wel hebt. Op die manier haal je veel meer uit het leven.”
