Door gammele knieën, gezinsuitbreiding en veranderde werkzaamheden was Wiebe Boonstra eigenlijk van plan na vorig seizoen af te zwaaien. Maar ziedaar, ook dit jaar verdedigt hij gewoon weer de kleuren van Bakkeveen. “Ik kan niet zonder voetbal.”
Het is niet de eerste keer dat de 32-jarige linksback van plan was zijn voetbalschoenen aan de wilgen te hangen. Een paar jaar geleden besloot Wiebe dat ook al, maar toen hij vervolgens met zijn vriendin in Bakkeveen kwam te wonen besloot hij dat voetballen de makkelijkste manier was om te integreren.
“Ik belde de trainer om te vragen of ik eens mee kon trainen. Mocht ik direct aansluiten bij de eerste selectie”, vertelt Wiebe, die eerder jarenlang bij Drogeham in het eerste voetbalde. Het bleek na zijn kwetsuren een lastige overstap, want al snel raakte Wiebe overbelast en lag hij er zomaar een half seizoen uit. “Daarna kwam ik toch weer in het elftal en dan hoor je er snel bij in het dorp. Mensen herkennen je en maken even een praatje met je. Prachtig.”
Hij is ook duidelijk aanwezig in het veld. “Ik begon ooit als linksbuiten, maar bij de senioren was snel duidelijk dat ik op die positie tekort kwam op dat niveau.” Vanaf dat moment is hij linksback, nu echt zijn positie. Zeker bij Bakkeveen is het daar heerlijk voetballen.” Of rennen soms. “Ik vlieg soms wel dertig keer per wedstrijd van achterlijn naar achterlijn. Bij Bakkeveen ben je als vleugelverdediger meer dan alleen maar waterdrager.”
Met zijn leeftijd brengt Wiebe uiteraard ook flink wat ervaring mee. Broodnodige ervaring, want hij is de oudste in de selectie en, op nog een ploeggenoot van 27 jaar na, is de rest allemaal begin twintig of nog jonger. “Het is daardoor nog weleens wisselvallig, dat brak ons vorig seizoen ook op.”
Bakkeveen wilde meestrijden om promotie naar de derde klasse, maar na een matige eerste seizoenshelft was dat niet meer mogelijk. “Het viel gewoon niet allemaal goed. Het was geen team. Dat was het wel na de winterstop, toen kwamen we nog dicht bij de derde periode, maar al met al was het een verloren jaar.”
Gevoelsmatig wordt het nieuwe seizoen in de vierde klasse dan ook het jaar van de waarheid. “Als we wat willen, dan moet het nu ook weleens gaan gebeuren. We zitten voor het eerst in jaren weer in een Friese klasse.” Bakkeveen voetbalde de afgelopen jaren voornamelijk tegen Groningse clubs. “Je wist nooit wat je zou aantreffen. Nu zijn de tegenstanders ook onbekend, maar ik heb wel het gevoel dat wij met onze voetballende kwaliteiten onder het Friese fysieke geweld uit kunnen voetballen. Al zal het tegen teams als Boornbergum of ONB zeker niet makkelijk worden.”
Het is niet de eerste keer dat de 32-jarige linksback van plan was zijn voetbalschoenen aan de wilgen te hangen. Een paar jaar geleden besloot Wiebe dat ook al, maar toen hij vervolgens met zijn vriendin in Bakkeveen kwam te wonen besloot hij dat voetballen de makkelijkste manier was om te integreren.
“Ik belde de trainer om te vragen of ik eens mee kon trainen. Mocht ik direct aansluiten bij de eerste selectie”, vertelt Wiebe, die eerder jarenlang bij Drogeham in het eerste voetbalde. Het bleek na zijn kwetsuren een lastige overstap, want al snel raakte Wiebe overbelast en lag hij er zomaar een half seizoen uit. “Daarna kwam ik toch weer in het elftal en dan hoor je er snel bij in het dorp. Mensen herkennen je en maken even een praatje met je. Prachtig.”
Hij is ook duidelijk aanwezig in het veld. “Ik begon ooit als linksbuiten, maar bij de senioren was snel duidelijk dat ik op die positie tekort kwam op dat niveau.” Vanaf dat moment is hij linksback, nu echt zijn positie. Zeker bij Bakkeveen is het daar heerlijk voetballen.” Of rennen soms. “Ik vlieg soms wel dertig keer per wedstrijd van achterlijn naar achterlijn. Bij Bakkeveen ben je als vleugelverdediger meer dan alleen maar waterdrager.”
Met zijn leeftijd brengt Wiebe uiteraard ook flink wat ervaring mee. Broodnodige ervaring, want hij is de oudste in de selectie en, op nog een ploeggenoot van 27 jaar na, is de rest allemaal begin twintig of nog jonger. “Het is daardoor nog weleens wisselvallig, dat brak ons vorig seizoen ook op.”
Bakkeveen wilde meestrijden om promotie naar de derde klasse, maar na een matige eerste seizoenshelft was dat niet meer mogelijk. “Het viel gewoon niet allemaal goed. Het was geen team. Dat was het wel na de winterstop, toen kwamen we nog dicht bij de derde periode, maar al met al was het een verloren jaar.”
Gevoelsmatig wordt het nieuwe seizoen in de vierde klasse dan ook het jaar van de waarheid. “Als we wat willen, dan moet het nu ook weleens gaan gebeuren. We zitten voor het eerst in jaren weer in een Friese klasse.” Bakkeveen voetbalde de afgelopen jaren voornamelijk tegen Groningse clubs. “Je wist nooit wat je zou aantreffen. Nu zijn de tegenstanders ook onbekend, maar ik heb wel het gevoel dat wij met onze voetballende kwaliteiten onder het Friese fysieke geweld uit kunnen voetballen. Al zal het tegen teams als Boornbergum of ONB zeker niet makkelijk worden.”
