Onvoorwaardelijk
Liz en Kai zijn er helemaal klaar voor, ze hebben alles tot in de puntjes geregeld. De zwangerschap verliep voorspoedig en nu is het bijna zover. Reikhalzend kijken zij uit naar de geboorte van hun eerste kindje.
Naarmate het einde van de zwangerschap nadert, krijgt Liz steeds vaker onrustige signalen vanuit haar onderbuik. Het kindje moet geboren worden! Ze uit haar zorgen tijdens de controles, maar die zijn goed. De onrust blijft. “Maar wat weet ik er eigenlijk van?”, houdt ze zichzelf voor. “Het is de eerste keer!” Anderhalve week later bereiken Liz en Kai nog net op tijd het ziekenhuis, waar hun prachtige dochter Hanna ter wereld komt.
Ineens verandert de sfeer. Er zijn wel heel veel mensen in de verloskamer die zich over het kleine meisje ontfermen. Binnen enkele uren bevindt het jonge gezin zich in het UMC en verliest Hanna het gevecht voor haar leven. De volgende dag gaat Kai me voor naar de woonkamer, de pakes en beppes zitten vol ongeloof en verdriet op de bank.
“Kom.” Liz loopt naar haar dochter die te midden van zachte knuffels in haar bedje ligt. “Wat is ze mooi, hè”, fluistert ze. In de dagen die volgen maakt Kai samen met zijn heit een prachtig kistje voor Hanna. Liz zoekt de stof voor de bekleding uit. Met hulp van naaste familie wordt het een ‘prachtig’ afscheid.
Als ik enkele weken later op bezoek ga, overstemt het geblaf van een hond het geluid van de bel. “Ik wist niet dat ik nog zo onvoorwaardelijk lief kon hebben”, zegt Liz. Haar ogen stralen. Jip de pup, springt tegen haar op en vlijt zich vervolgens aan haar voeten.
Erna Jansen
