Groep Ureterper wielerliefhebbers klimt wekelijks in het zadel: “Windrichting en appelgebak bepalen de route!”
URETERP - Al zeker vijftien jaar klimt een groepje Ureterpers twee keer in de week in het zadel van de racefiets voor een tochtje van zo’n zeventig kilometer. De route staat nooit van tevoren vast. De windrichting is leidend en op zondagochtend is de kwaliteit van het appelgebak bepalend. “Dy moat fan it bêste wêze, oars stopje wy net.”
De fietsers uit Ureterp zijn onderhand culinaire kenners. Voor lekker gebak hebben de mannen zo hun adressen: Goerres in Akkrum, Tjaarda in Oranjewoud en de Herberg van Es in het Drentse Roderesch zijn favoriete vaste stops. “Wy moatte by hotels wêze, want kafees binne op sneintemoarn noch net iepen as wy der komme. Se kenne ús goed, de tafel stiet daliks klear”, vertelt Gerard Aardema.
Vaste vertrektijd
Gerard Aardema (61), Roelof Bosma (59) en Berend Jongsma (64) behoren tot de vaste kern van de fietsgroep die uit twaalf man bestaat. De groep fietst op woensdagavond en zondagochtend. Er geldt een vaste vertrektijd. Wie mee wil, moet er zijn, anders is iedereen vertrokken. “We begjinne tsjin de wyn yn, oars wurde se gek. Do wolst de weromreis net mear tsjin de wyn opbokse”, zegt Roelof Bosma.
De groep fietst van maart tot oktober en legt jaarlijks zo’n vierduizend kilometer af. Ze fietsen ook buiten de wekelijkse tochten. De Ureterpers hebben onder andere Luik-Bastenaken-Luik, Amstel Gold Race, de Fietselfstedentocht en de Pieter Weening Classic op hun naam staan. Berend Jongsma, die ook regelmatig mountainbiket, had vorig jaar zevenduizend kilometer op de teller staan. De Ureterpers zijn sportief en liefhebbers, en het mooie van wielrennen is volgens Aardema dat leeftijd geen belemmering vormt. “De measten fan ús binne wat âlder, mar fytse kinne je oant op hegere leeftiid dwaan. Ik ha it ek wol nedich, it lichem freget derom.” De oudste van de groep, Pieter de Boer, is 73. “Mar hy stiet noch syn mantsje. Pieter is ús foarbyld.”
Gezelligheid en saamhorigheid
De gezelligheid en saamhorigheid van de fietsgroep zijn bindende factoren. De Ureterpers vormen een hechte en homogene groep. “Se ha my sels in kear mei in ferbouwing holpen”, vertelt Aardema. De jaarlijkse feestavond, met buffet en een quiz, is altijd een succes. “Mar de lêste kear ha se harren priizen stean litten, dat wie net netsjes”, vertelt Jongsma lachend.
Do wolst de weromreis net tsjin de wyn opbokse
In het zadel en tijdens de koffie is er tijd voor gesprekken. Over alledaagse zaken, maar ook de wereldproblematiek. Aardema: “Wy ha wolris de gek mei ien, mar binne oprjocht ynteressearre yn inoar. Och, we binne krekt in pear froulju, alles komt foarby: wa’t stoarn is, wa ha der ferkering en hokker hûs stiet te keap.” Waarop Jongsma aanvult: “As ik thús kom, freget de frou altyd: ‘Hast noch nijs?’”
Als het even niet gaat...
De groep houdt een pittig tempo aan, maar een topsnelheid neerzetten is niet het doel. De renners houden rekening met elkaar. “Wy begjinne en einigje mei-inoar, mar dêrom meist inoar wol efkes teste. It mei wol in bytsje sear dwaan”, zegt Bosma met een grijns. Wie zijn dag niet heeft, moet aan de bel trekken. Voor Aardema geen probleem. “Ik bin de earste dy’t flokt en tjirket.”
Kwestie van leeftijd, weet Aardema. De geest wil wel, maart het lichaam sputtert. Degene die op een slechte dag naast hem fietst, is de pineut. “Ik ha Berend wolris ferrot skolden. Hy hat ek wol lilk op my west, mar it kaam altyd goed. Nei ôfrin, mei in bierke derby, binne wy it gau fergetten. En sa mâl as eartiids doch ik it net mear. Wurdst ferstanniger.”
Guon tinke dat se de Tour de France noch winne kinne
Hij moet zijn fietsmaten ook te vriend houden, want bij materiaalpech is Aardema op zijn kompanen aangewezen. “Hy hat twa linkerhannen”, weet Jongsma. Ooit liet hij hem de verkeerde band wisselen. “It wie skimerich, Ik hie de bân der al ôfskuord doe’t Gerard sei, it is net de efter-, mar de foarbân. Hy hie de ferkearde bân oanwiisd.” De mannen kunnen er nog smakelijk om lachen.
Relativeren
Aan stoppen met fietsen denkt de groep nog lang niet. De Ureterpers, die mede dankzij sponsoring van een aantal fietsmaatjes tiptop in uniforme kleding op hun rijwiel stappen, genieten daarvoor te veel van hun sport en gezelschap. Plezier staat voorop, al is eenmaal onderweg het vermogen om te relativeren soms ver te zoeken. “Der binne guon dy’t tinke dat se de Tour de France noch winne kinne.”
Tekst en foto’s Gurbe van der Woude
Lees ook
